گام هایت را تندتر بردار.

به عمق دریای انسانیت برو.

شاید خاری پایِ رفتنت را رَنجور کند ،

گودالی عمیق سدِّ راهت شود،

یا شیب تندِ قلّه ، شتاب رسیدن به هدف را از تو بگیرد.

امّا نگران نباش...

 


که در سراشیبی ،آنجا که اَلطافِ الهی تو را به پیش می راند ،

زمان را جبران خواهی کرد ! 

قدم هایت را تندتر بردار...

از روی سنگلاخ های نامردی جَستی بزن.

به مَرغزارهای مهربانی برو ،

و پوستینِ انسان نمایی ها را در راه بینداز و در روحِ خویش به خویش بازگرد.

چالاک باش...

و با دستانی باز درهای صداقت را از زِمزِمه های باد ، شکار کن !

اینجا ، دیگر جایِ دِرنگ نیست !

مغلوب ثانیه های زمان مَشو و زمان را در خویش واگذار...

پاهایت را تندتر بردار...

گویی قهرمان دویدن در راهِ خوبی ها هستی...

اما نه ...

گویی در رسیدن به خوبی ها ، دویدن هم کافی نیست...

  پس به سویش پرواز کن...