توصیف کنیم نه قضاوت!
قضاوت و ارزیابی کمکی به کارها نمی کند؛این کلمات "راه تفکر" کودک را می بندد.چیزهایی که می بینیم را توصیف کنیم؛ چیزهایی که حس می کنیم را توصیف کنیم...قضاوت چه مثبت چه منفی باعث عدم ادامه راه تفکر کودک می شود: وقتی که کوچولوی شما یک نقاشی کشیده و آن را به شما نشان می دهد؛ دو حالت زیر پیش خواهد آمد:

حالت اول 
کودک: قشنگه؟
مادر:اینجا یه خورشید کشیدی و یه درخت که روی اون سه تا گیلاسه! اینطرف هم یه خونه قهوه ای کشیدی! دیگه؟
کودک: الان بازم می کشم!
حالت دوم
کودک: قشنگه؟
مادر:آره؛خیلی , آفرین.
این نقاشی به بالاترین حد امتیازش که شنیدن تحسین بود رسیده و دیگر دلیلی برای ادامه دادن کار نیست!

و اما.......

*قضاوت جلو پیشرفت کودک را می گیرد.
*اما کلمات توصیفی ؛ راه تازه به کودک نشان می دهد و او را آزاد می کند.
*توصیف کودک را به حل مسایل خودش می رساند.
*در قضاوت کودک تمام توان خود را به جای حل مسآله اش صرف دفاع از خود می کند!