آیا می دانستید که گاهی به هم می رسیم و می گوییم 120 سال زنده باشی یعنی

چه و از کجا آمده؟

برای چه نمی گوییم 150 یا 100 سال یا ...


در ایران قدیم، سال کبیسه را به این صورت محاسبه می کردند که به جای این که

هر 4 سال یک روز اضافه کنند و آن سال را سال کبیسه بنامند (حتما خوانندگان

می دانند که تقویم فعلی که به نام تقویم جلالی نامیده می شود حاصل زحمات خیام

و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است)

هر 120 سال، یک ماه را جشن میگرفتند و در کل ایران، این جشن برپا بود و

برای این که بعضی ها ممکن بود یک بار این جشن را ببینند و عمرشان تا جشن

بعدی کفاف نمی داد ( و بعضی ها هم اصلا این جشن را نمی دیدند) به همین دلیل،

دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یک دیگر خواستار بودند و

هر کسی برای طرف مقابل آرزومی کرد تا آن قدر زنده باشد که این جشن باشکوه

را ببیند..

و این، به صورت یک تعارف و سنتی بی نهایت زیبا درآمد که وقتی به هم

میرسیدند بگویند :

 الهی 120 سال زنده باشی.