به سکوت آرام خانه کاغذی ات قسم که می دانم رویاهای تو به زیبایی خیالات من

باورکردنی است. تو از سکوت من به باور عرفانی عشق رسیده ای. من از سکوت تو به

نقطه نهایی ایمان رسیده ام. شاید نتوان درک کرد که گفته های ما از آن دنیای کاغذی

که ساخته ایم، شنیدنی است. ولی می شود دست به کار شد و رنگ سبز به شاخه

های خاکستری درختهای کاغذی کشید. من که نقاشی کردن می دانم. تو هم که

نقاشی کردن می دانی. پس چرا دست به کار نمی شوی؟ وقتی بچه بودم، برایم آبرنگ

نمی خریدند. می رفتم سراغ باغچه کنار رودخانه هر چه گلهای رنگی بود می چیدم و

نقاشی می کردم. اگر کمی در باغ کاغذی کنار خانه کاغذی مان جستجو کنیم حتماً

گلهای کاغذی دارد که رنگ قرمز عشق به باورهایمان بکشیم

                                                                          ش.گلزار