سحرگاهان  صبا  بوی گل  آورد

گل سرخ  و گل نیلوفر زرد


نشستم در کنار بید مجنون

شنیدم بید مجنون ناله می کرد

که عمری سایه بان خلق بودم

کنار یک گذرگاه نم وسرد

صبا آمد پر وبالم تکان داد

پریشانم پریشان از غم ودرد

مرا دل سرزنش آغاز بنمود

که من خون گریه کردم کی چنین کرد

                            (گلشن)