زهیر

انگار با او قهر بود. هر جا که او برای استراحت می

ایستاد؛ دور از او جایی را برای استراحت پیدا می

کرد. شاید در دل با خود می گفت دوری و دوستی؛

شاید تا این حد تحمل نداشت که نزدیک او باشد و

با او بشیند و برخیزد.

در هوای گرم حرکت می کردند و می رفتند. بعد از

یک مدتی برای استراحت توقف کردند. باز هم از او

دور بود. در چادرش نشسته بود که یک نفر آمد و

گفت:«او می خواهد تو را ببیند.» زهیر نمی

دانست چه کند. همسرش بعد از مدتی به زهیر

گفت که « چرا نشسته ای؟ »

در دلش خاطراتی را مرور کرد. حس خاصی داشت.

بلند شد و به سمت او حرکت کرد. داخل چادر او شد.

مدتی گذشت...

زهیر از چادر بیرون آمد. احساسی که در دلش بود

در چهره اش نمایان شد. این زهیر دیگر آن زهیر

نبود. زهیر حسینی شده بود.

/ 1 نظر / 5 بازدید
امیرحسین فاضلی

بسیار مختصرومفید بود.